Welkom! Als gastblogger en rececent lijkt het me gebruikelijk om mezelf eerst voor te stellen zodat je weet wiens mening je leest. Ik ben Jan Willem Groen, groene fotograaf en maker van de Groene Agenda van Amsterdam. Om je bewust te maken van de groene winkels, evenementen en restaurants in de buurt ga ik er persoonlijk langs om ze te beoordelen.

Genoeg algemene woorden, dan nu de Guerilla Kitchen. In het souterrain achter de Nieuwe Anita aan de Frederik Hendrikstraat in West. Met foodwaste zoveel mogelijk diners maken en deze delen met bezoekers is hun missie. Om verspilling van voedsel tegen te gaan. Het draait geheel op vrijwilligers en de opbrengsten gaan naar vluchtelingenprojecten.

De weg ernaartoe

Na een helse fietstocht uit Zuid met 35 pannen die ik voor vluchtelingen had ingezameld kom ik aan bij Guerilla Kitchen. Samen met Edo die ook net aan komt til ik de dozen naar binnen. Ik wil deze graag officieel overhandigen zodat ik de foto daarvan kan bloggen.

We lopen door een koele betegelde gang. Vlak voor het einde schijnt een gele lamp over een dozen vol knoflook en mandarijnen. Het licht komt een gangetje naar een souterrain waar veel stemmen vandaan komen.

Dit was het laatste moment waarop ik dacht dat dit verhaal volgens mijn plan ging verlopen.

De locatie (de tuin)

‘Ik ga wel bij nieuwe vrienden zitten.’ zeg ik als halve bluf. Het is mijn derde keer in GK. Doorlopend naar buiten hoor ik bekende stemmen.

Maria en Eline steken druk pratend de laatste happen vegaburger in hun mond. In het smalle groene tuintje staat een tafeltje, een groente kas, rood bankje en zeven stoelen. Toch tel ik snel ruim vijftien eters buiten. De meesten hebben al gegeten, toetjes vliegen me om de oren. Kamran, een boomlange hippie met volle baard, ziet me staan. Hij geeft me een highfive en zegt ‘have you eaten, i’ll fix it for you!’.

Eline en een Duits meisje in zwarte vouwjurk schuiven op ’t rode bankje zodat ik tussen hen in kan zitten. In de tien meter die ik heb afgelegd ben ik verwikkeld geraakt in drie gesprekken en door mijn hinkstap-pirouetjes door het oerwoud van mensen ben ik over vijf andere gesprekken gestruikeld. Bierflesjes op tafel worden vastgehouden als iemand tegen de tafel stoot en alles gaat steeds net goed.

De maaltijd en de ukulele

Een bord met een veggieburger rustende op mooie snede brood, daarop toefje guacamole, verse salade met gebakken aardappels vindt zijn weg naar mijn schoot, elf seconden nadat ik zit. Twee merkwaardige andere dingen liggen ook op mijn bord. Een halfrauwe stronk bloemkool en een kommetje gazpacho. Het voorgerecht rust parmantig op mijn hoofdgerecht. Efficient.

Bestek is in de wijde omtrek niet te vinden. Voor gazpacho heb ik dat niet nodig. In mijn linkerhand heb ik mijn camera en telefoon vast, in mijn rechterhand het kommetje soep. De ukulelespeler kijkt me vragend aan. Of iemand een dier voor in zijn liedje kan verzinnen vraagt zijn blik. ‘Cowboy Billy Bob rijdt nu op een blobvis want zijn paard is te vermoeid’ zingt hij. Toch is de voertaal vaak Engels. Ik denk minimaal tien verschillende nationaliteiten te kunnen onderscheiden. ‘Anyone want some dessert?’ Deze ronde gaat aan me voorbij. Voor de veggieburger blijk ik ook geen bestek nodig te hebben. Na mijn vingers afgelikt te hebben ga ik op de plankbank tegenover me zitten, naast Maria. Mijn andere buurvrouw blijkt Tara te heten en fantastische ogen te hebben. Aan haar vertel ik mijn plan om Sally te fotograferen en te interviewen omdat ze Armeense is. Voor me staat het bord met de laatste hamburger die Kamran zojuist heeft gegeven. Die is voor Sally leg ik Tara uit. ‘Komt die nog?’ vraagt ze. Goeie vraag.

De mening

Het volgende moment heeft ze een biertje voor me gehaald en heeft Janna dat ook gedaan. Op dat moment verlaat het laatste idee dat ik dit verhaal nog ga schrijven de houdvast in mijn hoofd en laat ik ‘t los. Dit zou een restaurant-rescensie moeten worden. Heb ik omschreven waar ik ben en wat ik eet? Vluchtig. Heb ik mijn indrukken met je weten te delen? Zonder twijfel. Kwam ik vlak voor het einde erachter dat ik geen gedegen onderzoek heb gedaan en letterlijk tien foto’s gemaakt? Jazeker.

Wat ik probeer te zeggen is dit: van voedsel wat weggegooid zou worden maken vrijwilligers in GK verrassende driegangen diners. De sfeer is fantastisch en uitnodigend want iedereen draagt er aan bij. De helft zijn hippies en activisten. Dat is de helft minder dan jij en ik verwachtten. De andere helft van de gasten zijn de vriendelijkste freelancers, ouderen, studenten, yuppen die Amsterdam rijk is.

Sally kwam vlak voor we eruit geveegd werden. Ze was een half uur verdwaald, het was haar derde dag in Amsterdam. Zonder internet. Dus zijn we lokale biertjes gaan drinken om verhalen uit te wisselen en plannen te smeden.

Top:

  • Foodwaste omtoveren in driegangen diners
  • Bewuste persoonlijke bediening
  • Betalen op donatiebasis
  • Donaties gaan naar goed doel
  • Betaalbare biertjes voor €1
Tip:

  • Neem bestek mee
  • Het zit buiten te vol om er te roken
  • Het kan lang duren, of je krijgt juist alles tegelijk

Dit is een artikel van Jan Willem Groen

Kleurrijk, hanenkam, groot hart, fotograaf, ad rem en houdt van tegenstellingen. De man achter De Groene Agenda Amsterdam: één centraal punt waar iedereen het aanbod aan groene en duurzame initiatieven kan zien en kan gaan deelnemen.

Praat mee over dit artikel

De Parade 2016!
Heb je dit al gezien?